28|06|1917 - 08|03|1974
Een leven lang theater Theaterencyclopedie Wim Sonneveld

My Fair Lady

1 oktober 1960
My Fair Lady van Frederick Loewe en Alan Jay Lerner
Regie: Sven Age Larsen
Rol: Henry Higgins
Met o.a.: Margriet de Groot, Johan Kaart, Richard Prince, Georgette Rejewsky, Mary Smithuysen, Paul Storm en Joekie van der Valk


Wim Sonneveld, Johan Kaart Jr. en Margriet de Groot. Foto: Lemaire en Wennink/MAI. Collectie Theater Instituut Nederland.

De producenten Willy Hofman, Piet Meerburg en Lars Schmidt schrijven geschiedenis door een Nederlandse versie van de Broadwaymusical My Fair Lady uit te brengen. Voordat Wim Sonneveld opgaat als Henry Higgins heeft hij de musical negen keer gezien, in zes verschillende talen. Uiteindelijk wordt de voorstelling 702 maal gespeeld, in december 1962 voor de laatste keer.


Margriet de Groot en Wim Sonneveld. Foto: Lemaire en Wennink/MAI. Collectie Theater Instituut Nederland.

Wim Sonneveld in een musical ... de entertainer zelf en de recensenten moeten er erg aan wennen. Laatstgenoemden plaatsen hier en daar hun kanttekeningen bij Sonnevelds prestaties, omdat de cabaretier het in de voorstelling nogal eens wint van de musicalacteur. Leo Riedé noteert bijvoorbeeld in Het Vrije Volk: ‘Hij heeft zijn rol uit een soort bravoure veel schade gedaan door in allerlei scènes die dat niet verdroegen cabaret te spelen alsof hij in eigen huis was.’ Wim Sonneveld heeft vooral problemen met het grote aantal speelbeurten en het feit dat de voorstelling er in Nederland net zo uit moet zien als in alle andere Europese landen waar My Fair Lady speelt.

Wim Sonneveld: 'Larsen [regisseur Sven Age Larsen, red.] was een hele nauwkeurige man. Hij wist altijd precies op welk treetje ik moest gaan staan en op welk moment ik mijn linkerarm moest optillen. Als ik met een voorstel kwam, riep hij al bij voorbaat: ‘No Mister Sonneveld, it has been proved’, want die man kon gewoon niet op het idee komen dat de Nederlandse Higgins een ander kon zijn dan de Deense, de Zweedse en de Engelse. In feite heb ik dan ook het meeste gehad aan Paul Steenbergen, die de tekstregie had, want ik was in geen twintig jaar in een toneelstuk opgetreden en ik moest weer afleren om op de zaal te spelen. (…) Larsen had zijn hielen nog niet gelicht, toen ik al aan het veranderen sloeg (…)' (uit: Wereldkroniek, 18 januari 1964)


Matthieu van Eysden en Wim Sonneveld. Collectie Theater Instituut Nederland.

Piet Meerburg: 'Het was zowel een goede als een verkeerde zet van ons om Higgins door Wim te laten spelen. Wim was namelijk geen Higgins, Wim was Sonneveld. En dat heeft de regisseur Sven Age Larsen er niet uit kunnen krijgen. Wim en Sven Age hadden veel ruzie tijdens de repetities. En als Wim ruzie maakte, werd hij altijd een beetje spottend en vals-nichterig. Sven Age was ook een nicht, dus het ging af en toe hard tegen hard.'

Margriet de Groot: 'Wim was als collega hulpvaardig, maar ook iemand die erop uit was om zijn medespelers te vermaken. Hij kreeg vooral een soort balorigheid over zich omdat-ie de voorstelling zo vaak speelde. In de theescène moest Wim boos binnenstormen bij Georgette Rejewsky en mij. Het wilde dan wel eens voorkomen dat hij opkwam met een mokerhamer, die hij geleend had van de toneeljongens. Ook gooide hij bijvoorbeeld acht klontjes suiker in de thee, zodat zijn lepeltje rechtop in het kopje bleef staan. Georgette en ik hebben eindeloos zitten broeden hoe we Wim dit soort dingen betaald konden zetten. Maar er is ons nooit iets gelukt op dit gebied; Wim was ons altijd te snel af.'

bron: Wim Sonneveld. De parel van het cabaret, Hilde Scholten (Terra Lannoo 2006)
 
Wim Sonneveld. Foto Jutka Rona.
Wim Sonneveld. Foto Jutka Rona.
 
Alleen in Wim Sonneveld
1930
1940
1950
1960
1970
1980
1990
2000
2010
2020