19 | 7 | 1934
Een leven lang theater Theaterencyclopedie Willem Nijholt

Cabaret

17 september 1989
Cabaret van Joe Masterof
Gezelschap: Joop v.d. Ende Toneelproducties b.v.
Regie: Scott Faris
Rol: Emcee
Met o.a.: Lia Dorana, Alexandra van Marken, Theo Nijland, Guus Verstraete sr.


Foto: Roy Beusker. Collectie Theater Instituut Nederland

Uit de pers:
* 'Ik ben de samenvatting van decadentie en lichtzinnigheid. De verteller, de alleswetende beschouwer, een éénmans koor zoals we die kennen uit de Griekse tragedies. Deze week zijn we begonnen met de repetities. Over zes weken moet het staan. Dat wordt buffelen, want de repetitieperiode is erg kort.'
bron: Jacques d'Ancona, geen titel, onbekend, geen datum

* Willem Nijholt zei in 1979, na 400 keer in Annie M.G. Schmidts Foxtrot gespeeld te hebben, dat hij nooit meer in een musical zou staan. Daarop is hij nu terug gekomen. Nijholt: 'Ja, ook omdat ik geen andere aanbiedingen had. Ik heb het afgelopen seizoen De verbroken code gespeeld, een heel ernstig stuk en dan verwacht je toch dat je gevraagd wordt. Niks hoor, ik hoor kennelijk bij een oudere generatie die niet meer zo in tel is. Ik zou het anders ook niet weten. Ik had toch zeker verwacht dat Adrian Brine mij zou vragen voor zijn grote Shakespeare-project. Het lijkt me zalig om met Pierre Bokma in Shakespeare te staan. En wat zou ik graag Demonen van Lars Norén doen, maar welke vrije producent durft dat aan?'
bron: Hein Janssen, 'Nijholt publiekslokker voor miljoenenproject Cabaret', De Volkskrant, 4.8.1989

* Willem Nijholt als dansende en zingende conferencier is eigenlijk groter dan zijn rol; tot in zijn pinknagels bestudeerd zet hij de vileine, volstrekt onbetrouwbare MC neer, maar je moet bijna tot het slot wachten tot je hem in een echt mooie song te horen krijgt; maar dan is 't Laat me koud ook magistraal en jaagt je de rillingen over de rug.
bron: Hans van den Bergh, 'Cabaret krijgt pas op de helft vaart en allure', Het Parool, 18.9.1989

* Willem Nijholt is de gedroomde 'master of ceremonies'. Hij spreidt vanaf de eerste seconde een malicieuze aanwezigheid ten toon die je de hele avond niet meer loslaat en die je de filmvertolking van Joel Grey totaal doet vergeten.
bron: Anita Löwenhardt, 'Acteursprestaties voortreffelijk', Trouw, 18.9.1989

* Willem Nijholt om wie deze musical duidelijk is heengebouwd en die zich uitstekend in zijn - voor de rol iets te dikke - vel voelt als geslepen en decadente aangever Emcee.
bron: Renée de Haan, 'In Cabaret mist alleen het hart', Haagsche Courant, 18.9.1989

* Het kippevel ontstaat pas als de huiveringwekkend satanische Willem Nijholt in zijn wereldcreatie van de louche nachtclubpresentator, de ontroerend broze, door en door warme Lia Dorana en ook de blijmoedig naïeve Guus Verstraete het toneel oplopen.
bron: Jacques d'Ancona, 'Wereldcreatie Nijholt in fascinerend Cabaret', Nieuwsblad van het Noorden, 18.9.1989

* Tja, die Nijholt. Pas nog ontvanger van de Paul Steenbergen-penning waarmee hij terecht de erkenning kreeg die hij als eminent acteur verdient, in 1987 uitgeroepen tot beste film-speler, en nu dan weer de bevestiging dat hij in het musical-genre zijn gelijke in Nederland nog steeds niet heeft. Het hondsmoeilijke werk dat hij deze keer voor de kiezen krijgt, zou hem zo langzamerhand, alleen al door een protesterend fysiek, moeizamer moeten afgaan, maar nee, geen schim van een spoor van slijtage. Integendeel, iedere keer als hij aan bod komt, lijkt de show in een hogere versnelling te gaan, of op z'n minst een nieuwe dot energie ingespoten te krijgen. Geperst in het keurslijf van een regie die een zo nauwkeurig mogelijke imitatie van de Amerikaanse versie van Cabaret nastreeft, legt Nijholt bovendien zoveel eigens in zijn rol, dat er toch weer iets nieuws ontstaat. De ellende met Nijholt is, dat je vaak de vermaledijde neiging bekruipt om vast te stellen dat het hem allemaal weer 'op het lijf geschreven is', maar dat is altijd onzin. Het zijn alleen de echt groten die er keer op keer in slagen om die indruk van natuurlijkheid en vanzelfsprekendheid te vestigen. Zodat Nijholt weer moeiteloos samen lijkt te smelten met Emcee, de gladde, sinistere conferencier van de Berlijnse nachtclub waar een deel van de gebeurtenissen zich afspeelt.
bron: Peter Liefhebber, 'Willem Nijholt motor van Cabaret', 18.9.1989

* En dan is er de ceremoniemeester Willem Nijholt, die met het openingslied zijn eerste huzarenstukje leverde en de hele show verder droeg. Zoiets was te verwachten van deze briljante, soepele en magnetische theaterpersoonlijkheid, die zich schijnbaar moeiteloos tussen typisch Nederlandse tweedeling 'licht' en 'zwaar' weet te bewegen.
bron: Ruud Kuyper, 'Persoonlijkheid tussen licht en zwaar', Algemeen Dagblad, 18.9.1989

* Over naar de pluspunten, en dat zijn er nog al wat. De voortdurende aanwezigheid van het theaterdier Willem Nijholt, sprekend, zingend, dansend als de 'emcee' van Cabaret, is een genot. De man, 55 jaar oud, steekt in blakende vorm.
bron: Ruud Kuyper, 'Persoonlijkheid tussen licht en zwaar', Algemeen Dagblad, 18.9.1989

* Misschien komt dat wel doordat Willem Nijholt voor deze rol is geboren. Duivels decadent raast hij over het podium met een horde van de meest liederlijke dikke Duitse dansmeiden, het schoonheidsideaal van die tijd. Als een toverstaf zwaait hij zijn rieten wandelstokje en verandert hij a la minute heel Carré in een even luxe als ordinaire kieteltent. Satanisch grijnzend jaagt Nijholt de vonk in de voorstelling, het kruitvat dat Berlijn toen was. Maar hoe indrukwekkend hij dat ook doet, de rol laat hem helaas geen ruimte om meer kanten van zijn toch zo rijke talent te etaleren.
bron: Hans Visser, 'Cabaret vakkundig, maar emotioneel nogal vlak' Haarlems Dagblad, 18.9.1989

* De rol van Willem Nijholt - als de Entertainer met zijn duivelse inzichten in menselijke zwakheden - vond ik indrukwekkend. De wijze waarop dit personage het publiek spiegels voorhoudt was naar mijn smaak heel overtuigend.
bron: Koos Tuitjer, 'Cabaret tweeslachtig', De Gelderlander, 18.9.1989

* Als ceremoniemeester van de Kit-Kat-Club doet Willem Nijholt het voortreffelijk. Met zijn malicieuze oogopslag en zijn geile gebaren is hij de perfecte dirigent van de losbandigheid. Nijholt, niet meer een van de jongsten, is zich goed bewust van zijn beperkingen. Zijn bewegingen zijn afgewogen, hij overspeelt zich niet. Een routinier. Samen met een aantal liederlijk uitgedoste danseressen danst, praat en zingt hij het verhaal aan elkaar. Met hen vormt hij een team, dat als apart gezelschap ziet zou misstaan op de grote podia van Europa.
bron: Cees van Hoore, 'Willem Nijholt: een explosie', Leidsch Dagblad, 18.9.1989

* Het centrale personage is de Master of Ceremonies, venijnig en duivels vertolkt door Willem Nijholt. Superieur en met zichtbaar genoegen ziet hij toe hoe al die machteloze mensjes hun ondergang tegemoet staan.
bron: Hans Oerlemans, 'Duivelse Willem Nijholt in musical Cabaret', Kiosk, december 1989
 
Willem Nijholt
Willem Nijholt
 
Alleen in Willem Nijholt
1950
1960
1970
1980
1990
2000
2010
2020
2030
2040