Een aquarium met veel octopussen en een paar acteurs.

Op de vraag 'Hoe vindt u spelen voor de televisie, mevrouw?' antwoordt Mary Dresselhuys:

'Oh, ja, nou moet ik duidelijk zijn met mijn antwoord. Een paar keer per jaar: heel fijn. Het is natuurlijk héél anders dan toneel. Je moet je stijl meestal veranderen. Voor een zaal mensen moet je jezelf vergroten, je stem moet ver reiken, je moet jezelf soms van binnen verdubbelen als het ware. Voor de televisie dient alles verkleind te worden: je emoties, je expressies. Je moet jezelf halveren. Maar het is spannend, vooral omdat het maar één keer gaat en het dan meteen goed moet zijn. Als ik bezig ben vergeet ik de kijkers.

Maar toen we laatst Nina voor TV deden en ik een scène niet op was en achter in de studio stond te kijken, vond ik alles net een nachtmerrie: héél in de verte, in een kamertje, in fel licht, zaten Henk Rigters en Guus Oster en tussen hen en mij in bewogen zich geruisloos vier af en aan rijdende camera's met vier zwijgende mannen zonder gezichten daarop. Drie zwijgende mannen met hengels. Diverse zwijgende mannen verlegden of verhingen voortdurend kabels. Een zwijgende fotograaf zat iedere vijf minuten ergens anders geruisloos te fotograferen. Tussen dat alles door liep kris kras een zwijgende, zeer druk bezig zijnde floor manager. En héél in de verte Henk en Guus, als in een klein aquarium, met overal donkere, bewegende, zwijgende octopussen om hen heen.

En ineens realiseerde ik me hoe ongewapend en overgeleverd acteurs tegenover die miljoen kijkers zitten. En ik dacht: als ik hier nog langer blijf staan, durf ik niet meer op. En drie minuten later ben je het vergeten en spring je onbekommerd ook in het aquarium...'

bron: Elseviers Weekblad, 14 oktober 1961