Een grote sensabiliteit voor theater en kunst.

Schrijver Hugo Claus bewerkte het stuk Warm en koud van Crommelynck speciaal voor Ellen Vogel.

'Ik had het speciaal voor haar bewerkt. Crommelynck, een Franse toneelschrijver van Belgische afkomst, die zeer populair was in de jaren dertig - voor mijn geval was hij minstens zo belangrijk als Anouilh - schreef dingen die niet zo goed te vatten waren. Precies daarom wou ik in één van zijn stukken Ellen zetten. Ik was zelfs zover gegaan dat ik zelfs de dekors had ontworpen. Mar het spel bleek net "te vroeg" te zijn, het sloeg niet aan. De mensen wisten niet wat ze ermee aan moesten. Zij was daarin naar mijn gevoel briljant. Eén van de mooiste rollen die ze ooit heeft gedaan.

Ik herinner me van dat spel nog een leuk momentje. Ik had een meisje, dat geen aktrice was, gevraagd een rolletje te spelen. Marina Schat was dat, de vrouw van de komponist Peter Schat. Op een bepaald moment moest zij Ellen een oorveeg geven en dat deed zij met de ijver en hartstocht van een neofiet. Een enorme lel werd het. Dat gebeurde tijdens een repetitie. Wat mij frappeerde was niet zozeer de angst of de woede, maar de totale verbijstering van Ellen, dat iemand haar gewoon een klap gaf. Gillend liep ze weg en verstopte zich ergens. Toen moest ik met heel veel lieve woordjes haar weer tevoorschijn praten. Dat typeert haar.

Ze wil zich wel helemaal overleveren, maar die klap sneed voor haar gevoel ineens dwars door alle afspraken heen. Die klap was niet meer des teaters. Dat werd privé. Voor haar was het alsof ze op hetzelfde moment op straat een klap kreeg. Daarin had ze gelijk, want die klap was niet artistiek aangebracht. Die feeling heeft ze. Ze wil wel geslagen worden, áls het des teaters is. In dat kader wil ze waarschijnlijk wel gemarteld worden of haar knieschijf laten ontwrichten. Deze reaktie van haar getuigde van een grote sensabiliteit voor teater en kunst. Een groot aantal akteurs heeft hiervan geen flauw benul'.'

Geciteerd uit: Mimo, 12 mei 1974