Sonneveld trok de positieve dingen naar zich toe.

Albert Mol was sinds 1934 bevriend met Wim Sonneveld en werkte ook regelmatig met hem samen.
Over de voorstelling Het meisje met de grote voeten, die een mislukking was en Sonnevelds vermogen er het beste van te maken.

Wim Sonneveld en Albert Mol in Leidscheplein, 1946. Foto: Carel Blazer / MAI. Collectie Theater Instituut Nederland. 'Sonneveld is ook een man geweest die als hij ergens naar keek er goud of zilver uithaalde. Als hij door een vrouw werd benaderd die hem bewonderde, dan was dat niet om narigheden aan hem te vertellen, wat in ons vak zoveel gebeurt, maar dan was het om hem iets moois te geven. Hij kreeg altijd de geweldigste dingen van zijn bewonderaars. Ik heb er eens bij gestaan dat hij van een mevrouw een schitterende dure kamerjas kreeg. Het zat gewoon in hem. Hij trok de positieve dingen naar zich toe. Wat dat betreft zou hij een goede gokker geweest zijn in Monte Carlo. Hij zou met een lachend gezicht een bank kunnen laten springen en rustig het gebouw verlaten, maar hij zou ook met een stijlvol gebaar zijn weggegaan als hij alles verloren had. Dat was ook zo met zijn produkties. Ik ben deze eigenschappen nog nooit eerder tegengekomen, hier niet en in het buitenland niet.'

geciteerd uit: Het doek viel te vroeg van Albert Mol (Amsterdam 1977)