28|06|1917 - 08|03|1974
Een leven lang theater Theaterencyclopedie Wim Sonneveld

Films

Het wonderlijke leven van Willem Parel luidt niet alleen het einde van de orgeldraaier in, maar ook een nieuw begin voor Wim Sonneveld. Bij toeval brengt de Amerikaanse agent Mitchell Gertz een bezoek aan Het wonderlijke leven van Willem Parel. Enthousiast als hij is over de hoofdrolspeler, neemt hij contact op met Sonneveld en biedt hem een reis naar Hollywood aan. Daar zal Gertz zijn best doen om de filmacteur aan de man te brengen. Voor zijn gang naar Hollywood maakt Sonneveld een testfilm, met daarin zijn sketch De babysitter, een gesprek met een Frans meisje [Janine Le Roy, de toenmalige vriendin van Nico Knapper, red.] en een vertaling van het lied ‘Poen’.


Tijdens de opnames van Het wonderlijke leven van Willem Parel. Foto: Paul Huf / MAI. Collectie Theater Instituut Nederland.

Op zoek naar werk in Hollywood zet Wim Sonneveld zijn activiteiten in Nederland tijdelijk in de ijskast. Zijn verblijf in het filmmekka levert nog weinig concreets op, zodat Sonneveld in september 1955 al weer met een nieuw cabaretprogramma uitkomt in Nederland.

Halverwege 1956 vertrekken Wim Sonneveld en Friso Wiegersma voor langere tijd naar Hollywood. Op 27 mei 1956 noteert Sonneveld in zijn agenda: ‘Appartement gevonden Pinehurst Road 2035.’ Een dag later verhuist hij en weer een dag later koopt Sonneveld voor 550 Amerikaanse dollars een Ford. Sonnevelds dagen zijn voornamelijk gevuld met het voorgesteld worden aan regisseurs, screentests doen, allerlei voorstellingen en concerten bezoeken, vrienden ontvangen, en optredens verzorgen in het cabaret van Lotte Goslar (14 tot en met 22 juli) en voor de Hollandse Kolonie (22 september).

De eerste aanbiedingen die Sonneveld krijgt, betreffen vier televisiefilms met Wally Cox in de hoofdrol.

Wim Sonneveld: 'Ik was matig tevreden, was in de eerste film een bankbediende, die een keer ‘Thank you’ mocht zeggen, in de tweede een Zweedse jongeman die zijn mond moest houden, in de derde een Duitse spion die ook niks mocht zeggen en de vierde film ging niet door. Ik verdiende honderd dollar per film.' (uit: Manuscript Sonneveld, mevrouw!)

Het wachten op aanbiedingen van derden valt de rusteloze en onafhankelijke Sonneveld zwaar: ‘Hoewel ik het liefste met een straaljager naar Europa zou willen vliegen mag ik voor mijn gevoel niet weggaan en moet ik die paar kansen maar nemen’, schrijft Sonneveld op 30 juli 1956 aan zijn in Nederland achtergebleven vriend Huub Janssen. Maar op 16 augustus kan hij Janssen melden dat het getoonde geduld beloond is: ‘Nou es een keer heel goed nieuws. Ik heb zojuist getekend voor de hoofdrol in een televisiedrama dat op 30 augustus uitgezonden wordt over heel Amerika in kleuren: Portrait of a spy, naar een ware geschiedenis die speelt onder vluchtelingen van achter het IJzeren Gordijn. (...)’ Na zes dagen repeteren wordt het televisiestuk op 30 augustus onder de titel The Pink Hippopotamus live uitgezonden als matineevoorstelling door de NBC, the National Broadcasting Company.

Affiche Silk Stockings. Collectie Theater Instituut Nederland.
Door het uitbreken van de Hongaarse opstand in oktober 1956 wordt The Pink Hippopotamus actueler dan ooit. NBC besluit de film daarom nog een keer uit te zenden. Eén van de vele toeschouwers is een directeur van de Metro-Goldwyn-Mayer-studio's, die Sonneveld uitnodigt op 19 oktober 1956 te komen auditeren voor de film Silk Stockings. Op 22 oktober 1956 krijgt Wim Sonneveld de uitslag van MGM. Hij is aangenomen voor de film met Fred Astaire in de hoofdrol en gaat 1500 dollar per week verdienen. Op 7 november mag hij zich melden voor zijn eerste opnamedag.

Tijdens een Silk Stockings-opname van een - uiteindelijk geschrapte - scène die zich afspeelt in Parijs, slaat Sonnevelds verlangen naar zijn thuisbasis toe. Op het moment dat hij door een gaatje in het decor naar de opname staat te kijken, wordt de acteur overvallen door een ‘onweerstaanbare heimwee naar Europa’. Aan het eind van 1956 bekent hij Conny Stuart in een kaartje: ‘Zelfs als ik aan de Mokerhei denk, komt het water me in de mond.’

Dat zijn gastland hem steeds meer gaat tegenstaan, is te lezen in een brief van 21 januari 1957 aan, de inmiddels in Nederland teruggekeerde, Friso Wiegersma: ‘Holland en de Hollanders zullen dan wel vervelend zijn, maar dit land vind ik zo langzamerhand onverdraaglijk.’

Na het succes in Silk Stockings moet Wim Sonneveld het lot voor zijn toekomst weer in de handen van derden leggen. Hij komt er steeds meer achter dat hij in de Verenigde Staten alles opnieuw moet opbouwen, terwijl hij in Nederland al zoveel bereikt heeft. Sonneveld besluit dat zijn vertrek uit Hollywood onafwendbaar is. Toch zal hij in 1958 nog een paar maanden teruggaan naar het land van de onbegrensde mogelijkheden.

Vanaf 1 juni van dat jaar verblijft Wim Sonneveld weer enkele maanden in Hollywood. Hoe zwaar het leven hem ook nu weer valt, blijkt uit een brief van 19 september 1958 aan Friso Wiegersma: ‘Ik heb er zo in en in genoeg van. Ik zit hier maar, ben op iedereen uitgekeken en voel me erg triest.’ In oktober komt hij terug naar Nederland. In 1973 zal hij nog één andere film maken: Op de Hollandse Toer.

bron: Wim Sonneveld. De parel van het cabaret, Hilde Scholten (Terra Lannoo 2006)
 
Wim Sonneveld. Foto Jutka Rona.
Wim Sonneveld. Foto Jutka Rona.
 
Alleen in Wim Sonneveld
1930
1940
1950
1960
1970
1980
1990
2000
2010
2020