23 februari 1988

Memoires (het leven van Sarah Bernhardt) van John Murell
Gezelschap: Nederlands Theaterbureau bv.
Regie: Jo Dua
Rol: Georges Pitou
Met o.a.: Henny Orri


Willem Nijholt, Henny Orri. Foto Jutka Rona. Collectie Theater Instituut Nederland

Willem Nijholt, Henny Orri. Foto Jutka Rona. Collectie Theater Instituut Nederland

Henny Orri, Willem Nijholt. Foto Jutka Rona. Collectie Theater Instituut Nederland

Willem Nijholt, Henny Orri. Foto Jutka Rona. Collectie Theater Instituut Nederland
Uit de pers:
* Memoires is het stuk waarmee actrice Henny Orri haar veertigjarige toneeljubileum viert. Willem Nijholt is haar hoogst eigen Pitou en dank zij het acteren van deze twee 'toneelbeesten' zoals het programmaboekje ze noemt, ontstaat er nog iets van leven in deze opvoering van een dood stuk.
bron: Hein Janssen, 'Bernhardt praat en praat', De Volkskrant, 1.3.1988

* Nijholt heeft zijn rol dit keer godzijdank klein gehouden en werkt daardoor zalig relativerend.
bron: Hein Janssen, 'Bernhardt praat en praat', De Volkskrant, 1.3.1988

* En wat jammer ook dat haar tegenspeler, de veelzijdige en virtuoze Willem Nijholt niets anders om handen had dan een banaal rolletje als de verzuurde huisslaaf Pitou, die zo nu en dan gevraagd wordt een scènetje met Sarah te improviseren, maar daar uiteraard weinig van terecht brengt en bovendien om de tien tellen uit zijn rol valt.
bron: Hans van den Bergh, 'La Orri kansloos in onbenullig stuk', Het Parool, 25.2.1988

* Door zijn jasje iets te verschikken zie je Nijholt opeens in de rol schuiven van Sarahs moeder. En hoe onwillig hij die rol ook op zich neemt, je ziet die moeder voor je. Of een platvloerse Amerikaanse manager, of Sarahs Griekse minnaar.
bron: L. Oomens, 'Memoires geeft de kijker te weinig ruimte', Algemeen Dagblad, 26.2.1988

* Willem Nijholt fungeert binnen het stuk weliswaar slechts als aangever, maar maakt ondertussen van zijn te spelen figuren spannende creaties.
bron: Wijnand Zeilstra, 'Orri en Nijholt: hogeschool acteer-techniek', Leidsch Dagblad, 12.3.1988

* Het stuk mist een dramatische ontwikkeling en een climax, maar wanneer Orri en Nijholt aan het einde van de avond Sarah Bernhardt en Oscar Wilde staan te spelen, merk je deze beide mensen beheersen het vak niet alleen tot in de puntjes, ze zijn er ook met hart en ziel aan verslingerd.
bron: Harry Huizing, 'Het mooiste jubileum', Nieuwsblad van het Noorden, 26.2.1988

* Maar minstens zo superieur zet Willem Nijholt daar haar secretaris tegenover, als een frustraat met de expressie van iemand die te zwaar heeft getafeld en de vertraagde tred van een man met een loden last op zijn schouders. Hij komt alleen aan zijn gerief als hij even zijn idool mag bewonderen en als hij haar, in de rol van iemand anders, mag uitschelden. Fenomenaal van timing is het kat-en-muis-spel dat ze spelen met de behendig geschreven en soepel vertaalde dialogen.
bron: Henk van Gelder, 'Henny Orri jubileert als geëxalteerd toneeldier', NRC, 24.2.1988

* Willem Nijholt behoort, met Henny Orri, tot de fine fleur van onze theaterwereld, en als Bernhardts secretaris, voetveeg en tot meespelen in haar verbeeldingswereld gedwongen figurant voegt hij weer een fraaie rol toe aan de vele die hij al op zijn naam heeft staan.
bron: Peter Liefhebber, 'Henny Orri sterk in jubileumstuk', De Telegraaf, 26.2.1988

* Willem Nijholt heeft precies de goede bewegingen en klank gevonden om als secretaris liefde en ergernis voor zijn meesteres aan elkaar te koppelen. Zijn vertolking van de moeder en impresario van Sarah wekken de beoogde hilariteit op.
bron: Renée de Haan, 'Memoires is net niet onvergetelijk', Haagsche Courant, 25.2.1988

* Willem Nijholt als Pitou, als non met een sjaal over zijn hoofd of als Bernhardts elegante maman met waaier - het première publiek vond het allemaal enig. Op zich levert Nijholt in die metamorfoses inderdaad een aardige prestatie, maar hij is stukken boeiender om naar te kijken op de momenten dat zijn figuur zichzelf mag zijn.
bron: Hanny van der Harst, 'Henny Orri knap in matig stuk', Trouw, 25.2.1988

* Willem Nijholt gebruikt een vreemd soort knie-optrekken, steeds als Pitou weer iets moet van Sarah. Hij kan er niets aan doen. Het is de rol. En wat is hij goed als Pitou zich even wél mag laten gaan, met name in zijn rol als Oscar Wilde.
bron: Alma Post, 'Fraai spel van Orri en Nijholt in Memoires', Haarlems Dagblad, 31.3.1988