Instudering van Pas de Quatre door Anton Dolin. V.l.n.r. Louki van Oven, Anton Dolin, Aart Verstegen, Sonia Gaskell. Foto Sem Presser/MAI, 1954. Privécollectie.“In de balletstudio aan de Zomerdijkstraat 26 te Amsterdam stinkt het afschuwelijk naar zweet. In de veel te kleine ruimte trainen de solisten van het Nederlands Ballet. Het is onbegrijpelijk dat ze de stem van Sonia Gaskell kunnen horen, door de pianomuziek en het geschuifel van hun voeten heen. Maar en ontgaat hun blijkbaar geen woord. Van de dichtgeschilderde ramen staat er een open: daar steken nieuwsgierige mensen hun gezichten door heen. ‘Soms gooien ze steentjes naar binnen’ zegt een meisje van het Corps de Ballet. Dan gaat het ene raampje dicht. Dan is het er helemaal om ziek te worden.

Sonia Gaskell heeft geen melodieuse stem en een duidelijk accent. Bovendien doorspekt ze haar Nederlands met Franse en Duitse woorden. Naar haar mengelmoes wordt echter met grote opmerkzaamheid geluisterd, zowel nu door de solisten als een uur tevoren door het Corps de Ballet. Haar critische onvriendelijkheden worden, uiterlijk vrij onbewogen, geïncasseerd: ‘Wat ies dat met jou! Je schouders groeien aan je oren! Sjpan die voeten. Kijk: dat ies die positie. Het ies monsterlijk wat je daar doet. Monsterlijk!!’

‘Zo is ze nu eenmaal’ zeggen de leden van Het Nederlands Ballet, ‘het ene ogenblik afschuwelijk, het andere ogenblik ontwapenend lief. Je kunt niet goed zeggen hoe ze is’ .”

Jo Manassen in Het Vrije Volk, 7 juli 1955