"Ik ben nu bezig met de dagboeken van Willem Arondéus. Een schilder die in de oorlog het bevolkingsregister in brand heeft gestoken en toen is opgepakt en gefusilleerd. Hij wordt opeens een held, die blijmoedig de dood ingaat. Die dagboeken zijn zo eenzaam, daar herken ik heel veel van mezelf in. Er is een soort woestijn in homoseksualiteit, dat blijft mij boeien, beangstigen, bevreemden. Ik denk dat veel homoseksuelen een onvervulbaar verlangen hebben, er is iets wat niet klopt. Een heleboel homo's zullen me nu op mijn kop slaan, maar anderen zullen dat onmiddellijk herkennen. Aan het eind heeft hij tegen zijn advocate gezegd, zeg maar tegen de buitenwereld dat de homoseksuelen niet alleen maar zachtmoedige lafaards zijn, dat ze ook hun mannetje kunnen staan. Dat heeft hem dus zijn hele leven wel dwars gezeten.''

Geciteerd uit Trouw, 31 januari 1996