'Nou niet Maryen.'

Elly Weller zat vanaf 1936 op de Toneelschool. Vaak zag zij Mary Dresselhuys bij het Centraal Tooneel spelen:

'Het was een genot om Mary bezig te zien, met haar grote blauwe ogen en haar hoge, wat zangerige stem. Haar geestige teksten waren altijd helder en verstaanbaar tot op de laatste rij, terwijl zij de lach over zich heen liet komen. Dat deed ze toen al. Op de toneelschool waren meisjes die haar imiteerden, waardoor het woord 'Maryen' ontstond. 'Nou niet Maryen', zei Elias van Praag, onze leraar, soms. Ik weet nog heel goed welk meisje dat deed. Dan ging ze mooi rechtop staan, Mary stond ook altijd kaarsrecht, maakte niet te veel bewegingen en keek met grote ogen laconiek in het rond.'

bron: Mary Dresselhuys. De Grande Dame van het Nederlandse toneel, Tonko Dop en Hilde Scholten (Terra Lannoo / 2005)