22|01|1907 - 19|05|2004
Een leven lang theater Theaterencyclopedie Mary Dresselhuys

Doodgaan

Een suberb einde met champagne en pillen.
'In Harold en Maude speelde ik een vrouw die op haar tachtigste met champage en pillen afscheid neemt van het leven. Ze wil niet naar een bejaardentehuis, het is een heel vrijgevochten mens dat totaal niet dramatisch doet over haar einde. Ik vind dat een superbe manier van euthanasie. Zo mag het voor mij ook gaan. Geen poespas en een begrafenis in doodse stilte.'

bron: HP/De Tijd, 11 april 1997

'We hebben het veel over doodgaan, Jons en ik. Ja, je hoopt allebei heel egoïstisch dat je het eerst gaat. Ofschoon ik het vreselijk zonde zou vinden, omdat we ons nog zo goed voelen. We zijn tamelijk vrolijke mensen. Zelfs Jons, die geen lachebek is wat het wereldgebeuren betreft, kan toch heel blij zijn met wat we elke dag nog hebben. Je krijgt ook een zekere wijsheid om met mekaar om te gaan.'

'Het geneert ons totaal niet om over doodgaan te praten, dat doen we heel gemakkelijk. De grootste angst is niet zozeer de daad als wel de manier waarop. Het is dichtbij, dat weten we. We willen allebei verbrand en geen poespas. Geen grote begrafenissen, niks. Van een acteur, vind ik, moet niets over blijven. Een acteur is er zolang het er is en daarna is het weg. Van ons blijft niets over. Ik heb ook geen plakboeken of albums met dingen.'

bron: Elseviers Magazine, 15 november 1980
 
Mary Dresselhuys, 1936. Foto: Eva Besnyö.
Mary Dresselhuys, 1936. Foto: Eva Besnyö.
 
Alleen in Mary Dresselhuys
1910
1920
1930
1940
1950
1960
1970
1980
1990
2000